Περί ποίησης

Πριν από δέκα χρόνια περίπου, και για κάποιους μήνες είχα αρχίσει να γράφω ποιήματα. Ένας πολύ καλός δάσκαλος που είχα στο Πανεπιστήμιο μας είπε "όλοι λίγο πολύ έχουμε γράψει ένα ποίημα, και συνήθως αυτό συμβαίνει κάπου στα 16".

Δεν έχω γράψει ξανά από τότε και όσες προσπάθειες και αν έκανα ήταν αποτυχημένες. Σήμερα θα αρχίσω να δημοσιεύω μερικά από αυτά.

Ένα γερό σφίξιμο στο στομάχι ...

Ζω σε ένα κόσμο που απέχει πολύ από τον πραγματικό. Κι εσύ ο ίδιος ακόμα ζεις σε "μια γυάλινη σφαίρα" αλλιώς μάλλον δεν θα μπορούσες να με διάβαζες.

2008, Ελλάδα, μια επαρχιακή πόλη, μια γυναίκα μπαίνει σε μια τράπεζα. Άνεργη από ανάγκη η ίδια, οικιακά μάθαμε να το λέμε, μεροκαματιάρης ο σύζυγος, δυο παιδιά. Πηγαίνει να πληρώσει τη δόση για εκείνο το δάνειο.

Τίμια γυναίκα, ούτε μια δόση απλήρωτη, ούτε μια δόση να έχει καθυστερήσει. Το δάνειο καταναλωτικό αλλά από εκείνα που η ανάγκη φέρνει.

- Μήπως κυρία, έχεις τιποτα παλιά ρούχα.
- Τι παλιά ρούχα.
- Να, ξέρεις , από εκείνα που έχετε για πέταμα. Άχρηστα, παλιά, φθαρμένα, από εκείνα που δεν φοράς. Του άντρα σου, δικά σου, των παιδιών. Δεν έχω λεφτά ουτε για ένα ζευγάρι παντόφλες. Αν έχεις τιποτα για πέταμα ...

Η ανάγκη εφερνε ένα ενικό με μια τέτοια ευγένεια που κανείς ψεύτικος πληθυντικός αριθμός δεν θα μπορούσε να φέρει.

Τρεις μήνες μετά...

- Αυτό έχει ξεθωριάσει , δεν το βάζω
- Καλά, θα το δώσω στην Εύη.
- Ποιά είναι αυτή ;
.................................................................................
Το γαιδούρι που δεν φορά ξεθωριασμένα μπλουζάκια είμαι εγώ.