Κρατάει χρόνια, αυτή η κολώνια

Το προηγούμενο Σάββατο μαλώσαμε. Μαλώσαμε κανονικά όμως, όχι σαν τις άλλες φορές. Αμέσως μετά έκανα μια ανοησία, κοιμήθηκα με ένα αγόρι. Καλά, μην πάει το νου σας σε κάτι κακό, 25 χρονών αγόρι, 29 είμαι εγώ. Μάλλον δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν ξέρω αν ήταν ζήτημα συντρόφου ή αν δεν είμαι φτιαγμένος για άντρες.

Ερωτευμένος είμαι μαζί του ακόμα, από εκείνο το απόγευμα της 19ης Μάη του 2002, μετά από εκείνη την μαγική ημέρα στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. Από το προηγούμενο Σάββατο δεν έπαψα να τον σκέφτομαι. Βγήκα, διασκέδασα, ήπια, ήπια πολύ, αλλά τίποτα.

Ο Χρόνος πρέπει να βάλει τα δυνατά του αυτή τη φορά, με κάποιον τρόπο πρέπει να τα βάλει με τον έρωτα. Δεν ξέρω, να τον βουτήξει από τον σβέρκο και πιάνοντας με βία το βέλος του ας το τραβήξει απο την καρδιά μου, ας το σπάσει και η αιμμοραγία ας είναι αυτή που θα με κάνει να μην ξανασηκωθώ. Δεν με πειράζει, ας γίνει και έτσι.

Ας προσευχηθώ στο χρόνο λοιπόν ...

Αν όλα τα παιδιά της γης ...

Θυμήθηκα τι προάλλες ένα τραγουδάκι που λέγαμε μικροί ...

Δεν ξέρω αν είναι της Ζωρζ Σαρρή ή του Γιάννη Ρίτσου, αλλά αυτό το ποιηματάκι, όσο απλοϊκό και να φαίνετε, εμένα μου αρέσει πολύ !!!


Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ