Παραμονή πρωτοχονιάς ...

Αναδημοσιεύω μια πολύ όμορφη ιστορία, που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με κάνει να δακρύζω...



"Αυτές τις μέρες θυμήθηκα τα Χριστούγεννα του '59. Είχε χιονίσει πολύ αυτό το χρόνο στο Μόναχο - λευκές παραμονές, κατά πώς πρέπει. Ξαφνικά ζωντάνεψαν πάλι όλες οι γλυκερές κάρτ-ποστάλ - παιδάκια με κόκκινες μύτες και μάλλινες σκούφιες, έλκηθρα, χιονισμένα έλατα στις πλατείες, χωριουδάκια θαμμένα στο χιόνι με φωτισμένα παράθυρα και δραστήριες καμινάδες…

Για μένα όμως ήταν κακή χρονιά: πένθη, πικροί χωρισμοί, ατυχίες - έτσι όπως καμιά φορά έρχονται όλα μαζί τα δυσάρεστα. Μπήκε ο Δεκέμβρης, έκανα πώς δεν έβλεπα, πώς δεν άκουγα και, κυρίως, πως δεν θυμόμουν. Κυριακή άναψαν οι Γερμανοί κι άλλο κεράκι στο στεφάνι της Αdvent. Στο τέταρτο κερί, πανικός. Αχ! αυτές οι μέρες της υποχρεωτικής, της αναγκαστικής χαράς - πόσο σκληρές είναι γι' αυτούς πού δεν καταφέρνουν να πιάσουν την εθνική (κατά κεφαλήν) νόρμα ευτυχίας...

Ήμουν λοιπόν μόνος. Όχι μονάχα από τις περιστάσεις. Ήμουν θεληματικά, πεισματικά μόνος. Προτάσεις φίλων, προσκλήσεις, εκδρομές - τίποτα. Εξαφανίστηκα. Κι έμεινα παραμονή Χριστουγέννων στη σοφίτα μου (έκτος όροφος, σε μεταπολεμική φτηνοπολυκατοικία χωρίς ασανσέρ) να κοιτάω τον κεκλιμένο τοίχο.

Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων, στη Γερμανία... 'Όλοι στα σπίτια γύρω από το δέντρο, ψυχή στους δρόμους. Τραγουδάνε τα παραδοσιακά τους τραγούδια και ανοίγουν τα δώρα. Τα τραγούδια είναι όμορφα - παλιά αναγεννησιακά ή μπαρόκ - και ή ατμόσφαιρα ζεστή από τα κεριά. Υπάρχουν πολλά καλούδια: Plätzchen σαν κουλουράκια, Christstollen σαν τσουρέκι, ξηροί καρποί και κονιάκ. 'Όταν χτυπήσει έντεκα, ντύνονται όλοι ζεστά - ζεστά και πάνε στην εκκλησία ν' ακούσουν τη λειτουργία του Μπαχ, του Μότσαρτ, του Σούμπερτ - με χορωδίες, ορχήστρες και αρμόνια. Τα παιδιά κοιμούνται πολύ αργά (μεγάλη εξαίρεση) αγκαλιά με τα δώρα τους. Την άλλη μέρα θα έχει χήνα γεμιστή με πολλά ωραία συνοδευτικά και γλυκά.

Κι εγώ, στη σοφίτα μισούσα τον εαυτό μου κι όλο τον κόσμο. Είχα μία μπουκάλα κακό κονιάκ - μου χαλούσε το στομάχι αλλά γι' αυτό το έπινα. Έβαλα ραδιόφωνο: όλο τραγούδια χριστουγεννιάτικα. Ό άλλος σταθμός είχε εορταστική συναυλία. Είχα ένα δανεικό μαγνητόφωνο και είπα να την ηχογραφήσω. Πρωτόγονοι τρόποι: δεν είχε «έξοδο» το ραδιόφωνο - ηχογραφούσα με μικρόφωνο. Κάποια στιγμή (είχα ξεχάσει πώς ηχογραφούσα) ακούγοντας ένα κομμάτι, με πήραν τα κλάματα. Έχω ακόμα αυτή τη μαγνητοταινία - πάνω από τον Μότσαρτ ακούγονται λυγμοί.

Τελείωσε το μπουκάλι, ζαλίστηκα, με πήρε ο ύπνος ξημερώματα στον καναπέ. Ξύπνησα από έντονο κουδούνισμα. Ήταν έντεκα και μισή το πρωί. Ήμουν πιασμένος, παγωμένος, με ναυτία και πονοκέφαλο. Τα ρούχα είχαν κολλήσει επάνω μου. Το κουδούνισμα συνεχιζόταν επίμονο - ποιος διάβολος! Είδα κι απόειδα, άνοιξα. Στην πόρτα ένας σοβαρός καλοντυμένος κύριος, Γερμανός, άγνωστος. Μου συστήθηκε ευγενικά. Είπε πως είναι μακρινός συγγενής κάποιων γνωστών μου. «Μήπως θα είχα κέφι» - ρώτησε ο άγνωστος - «να τους τιμήσω με την παρουσία μου στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι;»

Μουρμούρισα μερικές δικαιολογίες - ήμουν άρρωστος, άπλυτος, αξύριστος. Ό άγνωστος επέμενε: «Έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε; Εγώ θα σας περιμένω να ετοιμαστείτε». Ενδόμυχα μου έκανε καλό αυτή ή πρόσκληση. Ιδιαίτερα πού ήταν άνθρωποι άγνωστοι και θα ξέφευγα από τον παγιδευμένο χώρο μου. Ευχαρίστησα, ντύθηκα, φύγαμε.

Είχαν ένα πολύ ωραίο μικρό σπίτι με κήπο στα περίχωρα του Μονάχου. Στην είσοδο με υποδέχτηκε ένας πανέξυπνος χιονάνθρωπος. Μετά γνώρισα τους χιονογλύπτες: ένα κοριτσάκι εννέα, ένα αγοράκι επτά χρόνων - ξανθόμορφα σαν αγγελούδια του Βαυαρικού μπαρόκ. Και ή μητέρα συμπαθέστατη. 'Όσο για τη χήνα, απαράμιλλη σε γεύση και γλύκα. Έλιωνε στο στόμα. Και υπήρχαν τα πάντα: κόκκινο κρασί και κόκκινο λάχανο, πατάτες φούρνου και γλυκιά σάλτσα με βατόμουρα, δύο γλυκά, κονιάκ (καλό!), καφές. Τα παιδιά ανέβηκαν στα γόνατα μου και τους είπα ελληνικά παραμύθια. Τραγουδήσαμε μετά όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια: Από τον Ουρανό Ψηλά, Ξεφύτρωσε ένα Ρόδο, Ελάτε Ποιμένες - μέχρι το Έλατο και την Άγια Νύχτα.

Και το πιο όμορφο - το πιο συγκινητικό: Μου είχαν και δώρο! Ανοίξαμε τα πακέτα και, κάτω από το έλατο, υπήρχε και για μένα καρτούλα με το όνομά μου. Μέσα στο κουτί ένα κομψό πορτοφόλι από μαύρο δέρμα. (Απένταρε φοιτητή - τι θα έβαζες μέσα;)

Αργότερα, ανάψαμε το τζάκι, ψήσαμε κάστανα, ήπιαμε καφέ με κουλούρια και μπισκότα, είπαμε ανέκδοτα και αστεία. Ξαφνικά ένιωθα σπίτι μου. Τους ήξερα χρόνια - πιο δικοί από τους δικούς μου.

Κάποια στιγμή - από ευγένεια - είπα να φύγω. Μα, καθίστε - όχι, όχι! Τελικά ο πατέρας προσφέρθηκε να με πάει με το αυτοκίνητο. «Θα μου κάνει καλό», είπε «μία βόλτα στο κρύο». Τα παιδιά με φίλησαν σχεδόν με πάθος. Όταν φτάσαμε έξω από την πόρτα μου, δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω. Σκεπτόμουν το κρύο ακατάστατο δωμάτιο από το οποίο με είχε αποσπάσει και τρόμαζα. Πόσο γρήγορα πηγαίνεις από το κρύο στη ζέστη!

Άρχισα λοιπόν να του λέω πόσο σημαντική ήταν για μένα αυτή η μέρα, πόσο ευγνώμων είμαι - όταν με διέκοψε: «Δεν χρειάζεται», είπε, «να μ' ευχαριστήσετε. Εμείς αυτό το κάνουμε κάθε χρόνο. Έχουμε αναλάβει υποχρέωση να καλούμε έναν μοναχικό ή δυστυχισμένο. Φέτος μας έδωσαν το όνομά σας».

Πόσο γρήγορα πηγαίνεις από τη ζέστη στο κρύο. Το πορτοφολάκι βυθίστηκε μέσα στο χιόνι όπου το πέταξα. Κι άλλο κονιάκ δεν είχα στο δωμάτιο."

του Νίκου Δήμου

Παις εν καμινω

Είμαι σπίτι μου και θυμήθηκα αυτό το blog. Το είχα αγνοήσει τελείως, και είπα να ξαναγράψω.

Δεν θα υποσχεθώ πως "θα γράφω συχνά από εδώ και πέρα", μιας και θα μου θυμίσει εκείνο το "that is promises are not going to be kept" που είχα γράψει σε μια πολύ όμορφη κοπέλα 4 χρόνια πριν.

Βλέπω 5 μέρες τις ειδήσεις για τις πυρκαγιές, βαρέθηκα. Αλήθεια δεν τους λυπάτε κανείς αυτούς που χάσαν τα σπίτια τους ; Και αυτούς που χάσανε δικούς τους ανθρώπους ; Δεν τους λυπάτε κανείς ;

Μεγάλη Πέμπτη

Είμαι σε ένα internet cafe, κάπου χαμένο, και περιμένω κάποιο τηλέφωνο για έξοδο. Βαριέμαι να βγώ.

Σπίτι πάλι δεν θέλω να πάω. Σε τέσσερις μέρες θα φύγω, να γυρίσω πίσω.

Θα ξαναγράψω από εκεί ...

Και το χαστούκι των άστρων στους αγγέλους

Προσπαθώ να συνέλθω. Ήταν πολύ χειρότερα από ότι περίμενα. Το τηλέφωνο παραμένει κλειστό, και δεν νομίζω να έχω κοιμηθεί πάνω από τέσσερις ώρες από την προηγούμενη φορά που έγραψα.

Σχεδόν όπως τα περίμενα, τραγική αποτυχία.

Κάποτε μια φίλη, μου είχε δώσει μια συμβουλή, την τσικνοπέμπτη του 2003, 28 Φεβρουαρίου, ημέρα Πέμπτη. Δεν την άκουσα.

Καλά να πάθω.

Ο ασπασμός των αγγέλων στα άστρα ...

Κείμενο δεύτερο.

Πόσες φορές έχετε κάνει ερωτική εξομολόγηση; Σήμερα , 26 χρονών, αναλογιζόμουν αυτό ολόκληρο το πρωί. Αλήθεια, πόσες ;

Κάποιοι το κάνουν συνέχεια, κάποιοι πάλι ποτέ. Προσπάθησα να θυμηθώ αν έκανα ποτέ μου κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν "ερωτική εξομολόγηση". Δεν τα κατάφερα να θυμηθώ καμιά. Όχι ότι μπορείτε να με χαρακτηρίσετε ανέραστο, κάθε άλλο.

Ας ξεκινήσουμε από τους ορισμούς. Τί είναι ερωτική εξομολόγηση ; Αν είναι η ομολογία αγάπης σε άλλο με σκοπό τη συνουσία, πρέπει μάλλον να πω πως δεν έκανα ποτέ. Αν είναι η ομολογία έρωτα σε κάποιον, όχι σαν αυτό που έχουμε στο μυαλό μας από κάποια παλιά ασπρόμαυρη ταινία, τότε μάλιστα.

Αλλά πάλι πόσες φορές; Και μάλιστα πόσες από αυτές νιώθαμε τον έρωτα σαν τέτοιο, πολύ περισσότερο από κάποιο σεξουαλικό πόθο.

ΜΙΑ !!!

Ναι , δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά μια και μόνη φορά μπορώ να πω πως ότι ένιωθα για κάποια της το είπα. Με τραγική αποτυχία είναι αλήθεια, αλλά μου πέρασε λίγο καιρό μετά (7-8 χρόνια, δεν κράτησε παραπάνω).

Πόσες φορές ερωτεύτηκα... αρκετές, την Ε το 89, την Φ το 90 την Κ το 93, την Κ το 96, τον Κ το 2003. Φυσικά από το 89 και μετά είμαι πάντα ερωτευμένος. Την πρώτη φορά για 1 χρόνο, την 2η για τρια και ουτο καθ΄ εξής.

Και μην σας εκπλήσσει εκείνο το "τον Κ" , αλήθεια είναι.

Το βράδυ θα προχωρήσω στην δεύτερη ερωτική μου εξομολόγηση, φαντάζομαι πως θα είναι πολύ πιο επώδυνη από την πρώτη, και πολύ πιο επώδυνη ίσως από κάθε επόμενη...

Προσωπικό ημερολόγιο

Πριν 3-4 χρόνια, έχοντας πιεί κάμποσο ουΐσκι εκείνο το βράδυ, άκουσα την ιστορία μιας φίλης μου, όπου περιέγραφε τη χαρά που της είχε δώσει το γράψιμο. "Μπορούσα να γράφω, και αυτό μου έδινε μια άλλη δύναμη, ήμουν ξεχωριστή από τους άλλους ανθρώπους"

Θυμήθηκα τότε τον εαυτό μου, 16 χρόνια νωρίτερα, να έχω αρχίσει να κρατάω και εγώ ένα ημερολόγιο, σε ένα από εκείνα τα παλιά μπλέ σχολικά τετράδια. Μετά από λίγες μέρες, είτε γιατί τεμπέλιαζα, είτε γιατί φοβόμουν πως θα το δει κάποιος, (κυρίως το δεύτερο) το κατέστρεψα. Μετανιώνω τώρα γι' αυτό και είμε σίγουρος πως αν το είχα κρατήσει, δεν θα δίσταζα να το ξαναπεράσω από το πληκτρολόγιο, και να το μοιραστώ μαζί σας.

Δεν πειράζει, ελπίζω τουλάχιστον πως σε 16 χρόνια θα έχουν μαζευτεί αρκετά κείμενα σε αυτή τη σελίδα ώστε εκείνο το παιδικό τετράδιο να μοιάζει ασήμαντο.