Πριν 3-4 χρόνια, έχοντας πιεί κάμποσο ουΐσκι εκείνο το βράδυ, άκουσα την ιστορία μιας φίλης μου, όπου περιέγραφε τη χαρά που της είχε δώσει το γράψιμο. "Μπορούσα να γράφω, και αυτό μου έδινε μια άλλη δύναμη, ήμουν ξεχωριστή από τους άλλους ανθρώπους"
Θυμήθηκα τότε τον εαυτό μου, 16 χρόνια νωρίτερα, να έχω αρχίσει να κρατάω και εγώ ένα ημερολόγιο, σε ένα από εκείνα τα παλιά μπλέ σχολικά τετράδια. Μετά από λίγες μέρες, είτε γιατί τεμπέλιαζα, είτε γιατί φοβόμουν πως θα το δει κάποιος, (κυρίως το δεύτερο) το κατέστρεψα. Μετανιώνω τώρα γι' αυτό και είμε σίγουρος πως αν το είχα κρατήσει, δεν θα δίσταζα να το ξαναπεράσω από το πληκτρολόγιο, και να το μοιραστώ μαζί σας.
Δεν πειράζει, ελπίζω τουλάχιστον πως σε 16 χρόνια θα έχουν μαζευτεί αρκετά κείμενα σε αυτή τη σελίδα ώστε εκείνο το παιδικό τετράδιο να μοιάζει ασήμαντο.
No comments:
Post a Comment